Charleston

Zondag 27 juli 2025
We kunnen iets langer slapen want het is weekend! Het ontbijt is dan tot 10.00u i.p.v. tot 09.00u. Was eigenlijk niet helemaal onze planning maar toch wel lekker en ook wel een beetje nodig want de avonden zijn gezellig maar soms net iets te laat. We kunnen onze spullen mooi laten liggen want we zijn nu nog twee nachten hier.
We stappen in de auto, het is een klein half uurtje rijden naar het Patriots Point Naval and Maritime Museum. Bij aankomst parkeren we de auto op de zonovergoten parkeerplaats. Pfff… dat wordt nog wat straks als we terug gaan. Want wat is het alweer warm en plakkerig benauwd weer.
We beginnen onze tour bij een nagebouwde militaire basis ten tijde van de Vietnam oorlog. De tenten (o.a. eten, slapen, ziekenzorg), uitkijkpost, een helikopter, vliegtuigen, legervoertuigen. Maar ook tenten met informatie en filmpjes waarbij de beelden en geluiden levensecht bij je binnen komen. Onze mannetjes zijn onder de indruk, het is toch net iets anders dan Fortnite!
Vanuit hier lopen we verder en zien we, recht voor ons, waar we voor gekomen zijn. Een enorm vliegdekschip, de USS Yorktown. Machtig.. wat een machine ligt hier in het water. We zetten voet aan boord en kijken onze ogen uit. Je het meteen geen idee meer dat je op een schip staat. Er staan diverse vliegtuigen en er zijn verschillende looproutes door het schip. We starten ergens en binnen no time zijn we per ongeluk in twee groepjes opgesplitst; Ruud met Cas en ik met Stan en Jort. Geen idee meer waar wij en zij zijn in het schip. Wat is het groot. Je mag echt overal kijken, van de keuken, tot de strijk en van de machinekamer tot de brug. Indrukwekkend! Ergens halverwege horen we bekende stemmen en komen we Ruud en Cas weer tegen. We wisselen uit wat we al gezien hebben, veel! Maar zij hebben stukken gezien die wij hebben gemist en zij hebben stukken niet gezien die wij wel hebben gezien. We blijven dus opgesplitst om zoveel mogelijk mee te maken. We dwalen nog een tijdje rond en als we een foto geappt krijgen dat Ruud en Cas op het vliegdek staan besluiten wij ook om weer wat verdiepingen omhoog te gaan. Nog een hele puzzel. Als we de behulpzame veteranen om hulp vragen komen ze ons net tegemoet lopen. Opnieuw een dek hoger dan maar. We bekijken de vliegtuigen en de heli op het dek en lopen een keer helemaal van achter naar voren. Immens… onvoorstelbaar dat dit drijft. En wat een apparatuur en techniek zit hierin. Om bang van te worden. En dan is het nog verouderd ook allemaal. Bizar.
Vanaf het vliegdek kunnen we richting de brug. Pffff… airco hebben ze hier nog niet uitgevonden maar we hebben het er voorover. Het is fantastisch om een kijkje te mogen nemen in deze aparte wereld.
We komen even bij met een koud drankje en lopen dan naar de torpedobootjager “Laffey”. Vanuit het kanon voor op de boot, waar men met 14 mensen in zat en een ieder zijn eigen plek en taak had, werd een film vertoont over de aanval die deze boot heeft meegemaakt. Vier bominslagen en een zestal Japanse kamikazepiloten hebben zich in dit schip geboord. En nog is het niet gezonken. Wel een aantal doden en gewonden. Indrukwekkend, als je ziet dat de gehele achterzijde van het schip in brand heeft gestaan. We ontdekken de rest van de boot en kunnen daarna mee met een golfkarretje terug naar het begin. Normaal hadden we die brug graag nog een keer gelopen maar met deze hitte is het wel lekker dat we gebracht worden.
Bij de auto gaat deze eerst even aan op standje ‘koud’ voor we instappen. Het is inmiddels bijna 15.00u. Mooie tijd om richting het strand te gaan. Het is een half uurtje rijden naar Folly Beach. Er is een heus strandstandje gebouwd. Wat een gezelligheid en wat een verschil met de dorpen en steden die we tot nu toe gezien hebben. Er hangt een heerlijke strand vibe.
Als de auto geparkeerd staat lopen we in een paar minuten het strand op. Een beetje ingewikkeld in een grote handdoek kleden we ons om en nemen een duik. Het wordt net vloed dus genoeg golven en de temperatuur van het water tropisch. Hier vermaken we ons wel een tijdje…. behalve Ruud dan, want die houdt niet van zand tussen zijn tenen!
Het is tegen zevenen als we weer terug zijn bij de auto. Met moeite trekken we onze kleren weer over onze natte plakkerige lijven en zoeken een restaurantje op. Een gezellige bar met live reggae muziek heeft nog plek en we eten heerlijk met burgers en wraps. Een mooie afsluiter van een geweldige dag!

Maandag 28 juli 2025
Rond achten staan we op en om 08.45u zitten we aan het ontbijt. Heerlijk. Vanochtend gaan we naar Charleston Tea Plantation. Het blijkt de enige theeplantage in de States te zijn. Overgekomen vanuit Indonesië en China. We krijgen eerst een tour door het veld met een soort open bus. We zien de theeplantages en krijgen uitleg waarom hier de thee zo goed groeit (warm, hoge luchtvochtigheid en wel regen maar niet teveel), welke technieken ze gebruiken (hier plukken ze met een machine i.p.v. met de hand en ze stekken de theestruiken bv in een hoge pot zodat de wortels verder naar beneden groeien) en hoe deze plantage zich heeft ontwikkeld (eigenaren, verdubbeling van productie maar wel alleen voor de Amerikaanse markt). Aansluitend is er een rondleiding door de fabriek. Dat klinkt uitgebreider dan het was, maar desondanks leuk om het proces in zijn geheel een keer (weer) te zien. We blijven nog even hangen in het souvenirwinkeltje. Er is airco en je mag de ice tea onbeperkt proeven. Heerlijk, dat gaat er wel in!
Op de weg terug naar Charleston stoppen we bij de Angel Oak Tree. Volgens ons boek een 800 jaar oude eik maar volgens Wikipedia is hij slechts tussen de 400 en 500 jaar oud. Alsnog een oudje! Maar prachtig. Wat een stam en de takken (met gemak zo dik als een stam) zijn immens. Ze kronkelen opzij en zijn volgens Stan, Cas en Jort perfect om in te klimmen. Helaas is dat nou net niet de bedoeling. Als je de boom alleen al aanraakt staat er een woedende medewerkster naast je. Oei.. voor we van het terrein verwijderd worden zetten we zelf koers richting de auto. Op naar Charleston stad.
We parkeren in het centrum en lopen zo de stad in. De stad heeft veel te bieden aan historische huizen maar ook de woonhuizen zijn de moeite waard (een typische bouw waarbij de voorzijde smal is ze een trapopgang en veranda opzij hebben, dit omdat dit gunstig was voor de belasting in vroegere jaren). Leuke straatjes, een overdekte markt en een haven met uitzicht op de ‘USS Yorktown’ en ‘Laffey’. Met moeite slepen we ons een eind op weg. We zweten peentjes, het is tegen de veertig graden en de luchtvochtigheid enorm. Fijn voor die thee maar voor ons is het niet te doen. Langs de boulevard waait het een beetje en er staat een enorme fontein. Onze kinderen zijn niet de eerste die er in zitten en ook niet de laatsten. Wat heerlijk. Compleet doorweekt spelen ze zeker een half uur in en met het water. Mooi afgekoeld lopen we nog een stuk langs de Rainbow Row, allemaal gekleurde huizen op een rij (een beetje het Curaçao gevoel, nooit geweest maar van de plaatjes) en langs de quarter of law. Op een kruising staat op elke hoek een gebouw welke een gerechtelijke macht uitspreekt, waarbij de 4de een kerk is. De mensheid is hier nog vrij gelovig.
Uitgeput van de korte wandeling zetten we ons in de auto. Airco weer standje hoog en gaan. Via de supermarkt voor wat gezond eten en nog snel even langs de Tanger Outlet. Hier zit een Adidas Store en zowel Ruud als Jort willen hier graag kijken. Niet zonder succes; Jort is enorm blij met zijn blinkend nieuwe schoenen en ook Ruud straalt met 2 paar nieuwe schoenen, een pet en een shirt. Fijn, krijg ik straks niet de schuld als het niet meer in de tassen past omdat ik een paar nieuwe schoenen heb gekocht, haha…
Veel te laat komen we weer bij ons hotel aan. Snel eten, douchen en dan lekker op bed.

Dinsdag 29 juli 2025
Jort wordt met pijn in zijn oor wakker. Ai, met dit bijltje hebben we vaker gehakt. Een schepje vloeibare Ibuprofen doet wonderen, maar het waterpark waar we over getwijfeld hebben gaat nu in ieder geval niet meer door. Helaas voor de jongens, maar wij vinden het zelf eigenlijk niet zo erg (#slechteouders).
Na het ontbijt pakken we alle spullen weer in de tassen (op die schoenen na dan, want die passen echt niet…). En wordt het een educatief tripje naar de Boone Hall Plantation. Dit hele gebied in Amerika staat bekend om zijn koloniale verleden en daar hoort ook de slavenhandel bij. Niet een leuk uitstapje dus, maar we vinden eigenlijk dat dit er wel bij hoort op deze roadtrip door Oost Amerika. Van oudsher is de Boone Hall een oude katoenplantage. Tijdens de trekkertour over het enorme landgoed verteld onze gids dat de slaven werden gekocht op de markt in Charleston en hier in den beginne katoen moesten plukken. Er stonden ook Indigo planten op het landgoed waarmee de katoen gekleurd werd. De slaven op de Boone Hall hadden dan ook allemaal blauwe handen en voeten, super giftig. Waarvan ze vervolgens ziek werden en stierven.
Nadat de handel in katoen niet meer rendabel was werden er bakstenen gemaakt. Meer dan de helft van de bakstenen die je in Charleston ziet zijn hier gefabriceerd (al zijn de meeste woonhuizen nog altijd van hout). Momenteel zijn er uiteraard geen slaven meer en is de Boone Hall naast het toerisme, met name nog een up and running boerderij waar diverse producten worden verbouwd, waaronder perziken.
Het enorme huis waar de blanke eigenaar ten tijde van de katoen en bakstenen niet woonde (want die had nog een huis in de stad) is met een korte tour te bezichtigen. De huidige eigenaresse woont hier wel, dus lang niet alles is toegankelijk. Maar we krijgen een aardige indruk. Daarna lopen we via de stallen naar de negen stenen barakken waar slaven vanaf eind 1700 tot begin 1900 hebben geleefd. Goed om even bij stil te staan, maar ook weer niet te lang. Bah.. wat een ellende. We pakken nog een deel van het praatje van een nagezaat van de slaven mee maar verlaten deze vroegtijdig. Het is warm, het begint iets te regenen en bovendien is het half 2 geweest dus tijd om verder te gaan.
Omdat de Boone Hall ten noorden van Charleston ligt moeten we nu nog 4 uur naar het zuiden rijden voor we op onze volgende bestemming zullen arriveren. We kunnen de tijd gebruiken. De boterham wordt dus in de auto gesmeert en gegeten.
Het begin van onze tocht verloopt soepel. Het is wel druk maar het rijdt goed door. Tot de zon plaats maakt voor wolken en het losbarst. Wat een regen, wat een regen. Complete hoosbuien met onweer. Het lucht en dondert recht voor, boven en achter ons. Waanzin… en een beetje scary is het wel. Zooo dichtbij! Zelden meegemaakt.
Uiteindelijk arriveren we rond 19.00u heelhuids in Folkston. Geen hotel dit keer maar een prachtige B&B in een groot houten huis met veranda, like the locals. Het piept en het kraakt, het is schots en scheef en zo kneuterig. Wordt hier helemaal blij van!
Omdat het nog steeds onweert gaan we niet lopend maar met de auto naar het centrum. Het is nog geen kilometer maar doen er toch lang over omdat we voor het spoor moeten wachten. Een goederentrein… even opgezocht hoe lang zo’n trein mag zijn, maar dat wisseld dus enorm. In Nederland zijn het gemiddeld zo’n 40 wagonnen, maar we beginnen hier met tellen als zo’n twee derde al voorbij is en komen dan op een wagon of 60 uit. Goederentreinen zijn hier in Amerika gemiddeld zo’n 2 km lang. Nou dat geloven we nu wel.
We eten bij een BBQ restaurant. Het eten vult zullen we maar zeggen maar het gesprek met de eigenaar maakt het goed.
Terug in de B&B gaan de jongens lekker op bed en zetten wij ons nog even op de veranda. Van de schommelstoel naar de schommelbank om toch maar in de lounche set af te sluiten.