Zaterdag 02 augustus 2025
We moeten om 10.00u uitchecken, dus vooraf aankleden en lekker ontbijten.
Keurig op tijd verlaten we Titusville. Het is ruim 2 uur rijden naar Crystal River. Onderweg maken we er een spot van om mijn verzameling foto’s aan te vullen. Ik mis nog een typisch grote Amerikaanse vrachtwagen, een brandweerauto, de gele schoolbus en een politie auto welke bij voorkeur zwart is èn Sheriff op de zijkant staat. En dan vergeten we nog een vette sportwagen en de cybertruck. Allemaal al vaak genoeg gezien maar helaas niet die foto bemachtigd. Die vrachtwagen kunnen we vrij snel afvinken (al kan die nog mooier), maar verder blijft mijn lijstje staan. We blijven ons wel verbazen over hoe het werkt hier in het verkeer. Het is bijvoorbeeld helemaal niet gek als je op de 4 banen brede highway in de tweede baan rijdt en dat je dan vervolgens vanaf links wordt ingehaald door een vrachtwagen op de derde baan. En het is ook niet gek om via rechts trager rijdend verkeer van de linkerbaan in te halen. Op kruisingen is rechtsaf meestal vrij, indien dit mogelijk is. Het blijft gek voelen om door rood te rijden, maar als er achter je auto’s beginnen te toeteren weet je dat het wel toegestaan is.
Hoe verder we komen, hoe donkerder het wordt en hoe harder het gaat regenen. Da’s wel zonde hoor. Toch maar even informeren of we nu al in de kamer kunnen, maar helaas. We moeten nog een uurtje overbruggen en mogen na 14.00u terug komen. Het wordt wat droger dus besluiten we naar het Crystal River Archeaological State Park te rijden voor de picknicklunch. Een kleine hagedis komt ons gezelschap houden. Hij is snel maar loopt elke keer over de tafel heen.
Na het eten nog even bij het uitzichtpunt kijken. Het is amper 5 minuten lopen. Meteen zien we in de verte dat het daar regent en ook hoe snel de regen op ons afkomt. Tja, de auto op 5 minuten is dan echt heel ver… Compleet doorweekt komen we bij de auto aan, phoehh.. wat een water weer. Maar het is inmiddels na tweeën dus op naar het hotel.
Een prima kamer maar niet wat we geboekt hadden. I.p.v. 2x een Kingsize bed zijn het 2 Queensize bedden en dat is te krap voor 3 kids. Gelukkig hebben ze een extra bed maar er gaat wel een belletje naar Booking.com.
We chillen wat op de kamer en als het droog is gaan de zwembroeken aan en gaan de mannen het zwembad in. Heerlijk relax.
Tijd voor avondeten. Het plan was om dit weer een keer op kamer te doen maar de ruimte is wat beperkt en er zijn geen stoelen aanwezig, helaas. Met name Jort is boos; we zouden toch… We gaan de onderhandeling in en deal wordt gesloten dat de kinderen een restaurant mogen uitzoeken en ons gaan verrassen. Het internet wordt afgestruind en de navigatie ingesteld. We zijn benieuwd! We belanden bij Beef ‘O’ Brady’s. Een meer hartelijk welkom kunnen we ons niet wensen. Lekker over de top Amerikaans! Twee keer de cheeseburger met applesauce, één keer de steak en voor Ruud en mij een heerlijke salade met beefreepjes. Dat hebben de jongens goed gedaan.
Tevreden verlaten we het restaurant.
Zondag 03 augustus 2025
Het is zover. Vanochtend gaan we snorkelen met zeekoeien! (Manatees) Zin in.
Prima ontbijt in het hotel, met Max Verstappen op de tv. Geen tijd om dit verder te kijken. Inpakken en alle spullen in de auto. Strak half 10 rijden we weg. Het is maar een kwartiertje tot de haven in Crystal River. We vinden een plekje tussen de mega grote auto’s met trailers voor de boot op de parkeerplaats. En wij maar denken dat we ook een grote auto hadden gehuurd, ahumm… We worden al opgewacht door onze gids en kapitein Walter. Christina zal met ons het water in gaan en foto’s maken.
Nog voor tienen zijn we op pad. En niet voor niets. Nog maar een paar minuten onderweg zien we een zeekoe aan de oever. We waren al begonnen met het aantrekken van de wetsuites, maar die moeten nu in een sneltreinvaart aan. Duikbrillen en snorkels op en gaan. Eén voor één liggen we in het water en zwemmen naar de zeekoe toe. Deze ligt heerlijk chill te eten. Gelukkig steekt ze een stukje boven het water uit om te eten want onder water is het nogal troebel waardoor we weinig zien. Maar met goede reden, Christina verteld ons dat ze een baby bij zich heeft. Minder dan een jaar oud (want dan blijven ze nog zo dicht bij hun moeder) maar toch al zo’n 1,25 meter groot. Volwassen zeekoeien kunnen wel 2,5 tot 4 meter lang worden en hun gewicht varieert gemiddeld tussen de 250 en 600 kilo. Maar ze kunnen makkelijk zwaarder wegen. Ze eten ongeveer 10% van hun lichaamsgewicht per dag. Nou, daar ben je dan wel even druk mee. We krijgen alle tijd om ze te bekijken en te volgen. Ze zwemt langs ons heen maar ook onder ons door. Fantastisch. Wanneer ze er vandoor is gaan wij weer op de boot. Zulke goede zwemmers (maar achteruit zwemmen kunnen ze niet) houden we niet bij als mens. We varen een stuk verder en zien dezelfde zeekoe weer. Opnieuw het water in. Hier heeft die kleine uk nog niet de hele modderbodem omgewoeld dus hebben we een prachtig zicht op zowel de moeder als de baby. Ze zwemmen een smalle sloot in maar draaien zich snel weer om om vervolgens rustig langs ons heen te zwemmen. OMG, dit is echt echt heel gaaf! Nog een stukje erachteraan tot ze uit het zicht verdwenen zijn.
Met de boot varen we een stuk verder en turen de oever en het water af. Helaas geen zeekoe meer maar wel een hoop volk op het water te vinden hoor. Boten met hele families en vriendengroepen. Muziek, biertje erbij… het is weekend! De andere kant maar eens op. We krijgen een stukje rijk Crystal River te zien. Wat een huizen staan hier en allemaal met een boot(je) voor de deur. De begane grond is meestal alleen opslag en daarboven wonen de mensen. Dit in verband met de neerslag en orkanen die hier regelmatig het waterpeil 1-3 meter laten stijgen. We genieten van de tocht over het water, de leuke en informatieve gesprekken maar hebben de hoop op nog een zeekoe eigenlijk al opgegeven als Walter er eentje ziet zwemmen. Of we nog een keer het water in willen? Ja tuurlijk! Daar zijn we hier voor. Snorkel op en gaan. Weer een prachtige dame met baby. Deze heeft minder geduld en zwemt weg maar toch gaaf om nog een keer te mogen beleven.
Heel tevreden en met een grote smile staan we 3 uur later weer aan wal. Cas en Jort kopen allebei in de souvenirshop nog een grote knuffel van een zeekoe. En ik moet toegeven, ze zijn echt leuk. Stralend lopen we terug naar de auto. Weer een hoogtepunt erbij op deze fantastisch mooie reis.
We stappen in de auto om alweer naar ons laatste adres te rijden. Wat gaat de tijd snel. Gelukkig hebben we nog wel een paar dagen in Orlando over.
Onderweg nog even picknicken en een tank en plaspauze. Een korte maar effectieve (we vinken de brandweerauto en een super mooie vrachtwagen af van mijn must have fotolijstje)rit van minder dan 2 uur brengt ons naar een appartement in Orlando. Hier gaan we ons wel vermaken; een woonkamer met bank en eettafel, een keuken, een kleine badkamer en op de eerste verdieping (of zoals ze het hier noemen ‘de tweede verdieping’) twee slaapkamers en nog een badkamer. Wat een luxe. Tassen in de hoek en meteen het zwembad in. Hier hebben de jongens de hele vakantie naar uitgekeken; een groot zwembad met glijbanen en een stroomversnelling! Weg zijn ze.. haha!
Na zessen gaan Ruud en Cas naar de supermarkt. Wij blijven nog even in het warme water, beetje badwater temperatuur. Maar dat is tot nu toe overal nog zo geweest. Het is zo warm overdag (35-38 graden) en ook ‘s nachts komt het kwik niet onder de 30 uit. Dat water warmt wel lekker op en heeft geen tijd om ergens iets af te koelen. Maar desondanks is het heerlijk. En dan die glijbanen. De jongens zijn razend enthousiast maar jee, die gele.. die gaat hard en je ziet niets, compleet donker. Dat was 1x en liever niet weer (voor mij dan hè).
Ons diner is in het appartement en bestaat uit noodles voor de kinderen en een salade voor ons. Lekker rauwkost erbij. Niets mis mee na alle burger met fries. Na het eten nog even op een scherm, chillen en dan op bed. Toch weer iets later dan bedacht!
