Hope

Vrijdag 10 juli 2026.
Ik wordt wakker doordat Stan een ‘Lang zal ze leven..’ inzet. En het klopt. Het is mijn verjaardag vandaag! Na alle felicitaties en knuffels in ontvangst te hebben genomen is het tijd om te douchen en alvast de tassen een beetje in te pakken. Het blijft wonderlijk hoeveel er naast de tassen belandt in amper 2 dagen tijd.
We ontbijten uitgebreid, net als gisteren. En bellen met het thuisfront. Mijn vader was er vanochtend al vroeg bij, te vroeg, we lagen nog lekker te slapen (lang leve het tijdverschil met Nederland). We pakken de laatste spullen in en rond 10.00u zitten we in de auto. We hebben bedacht dat we nog mooi de boodschappen kunnen halen met de auto, dan naar de camperverhuur, spullen overpakken om vervolgens de auto in te leveren. Er zit namelijk een inleverpunt naast de camperverhuur. Zo gezegd, zo gedaan.
Aangekomen bij de camperverhuur blijkt alleen dat we een afspraak hadden moeten maken. Ai, wij hadden begrepen dat we hem tussen 13.00-16.00u konden ophalen. Helaas, we staan nu gepland voor 15.15u. Da’s nog meer dan 2 uur wachten. Het is niet anders. We laden wel de spullen uit en droppen de auto. Lunchen dan maar, we hebben genoeg ingeslagen.
We zitten nog even als we worden geroepen. Da’s mooi op tijd, het is half 3. We krijgen uitleg, doen een rondje om de camper voor de beschadigingen en dan is het nog slechts een kwestie van inladen en wegwezen. Om 15.05u zijn we op weg. Canada, here we come!!
Het is druk op de weg en in plaats van de geplande 2,5 uur zullen we er ruim een uur langer over doen. Wordt het toch nog een latertje vandaag. En dan hebben we nog geeneens een taart break ingelast. Het eerste stuk van de reis gaat over de autobaan, maar vanaf Bellingham gaan we het platteland op. Fantastisch. Mooie weggetjes met van die typisch Amerikaanse ranches zoals we ze allen van de film kennen. Om iets over zes staan we voor de grens. Of we vlees en appels bij ons hebben. Euh.. ja, net inkopen gedaan. Nee, de appels moeten toch echt de container in. Zonde.. maar als dat alles is. We doen het ervoor.
We laten de miles, de gallons, de Fahrenheit, de Amerikaanse dollar en de appels achter ons en gaan over naar de kilometers, de liters, de graden Celcius en de Canadese dollar.
Het is nog een uurtje tot Hope.
Net na zevenen komen we aan op de campsite. Een prachtige camping tussen de naaldbomen. We hebben een ruime plek met een picknickbank en een firepit tot onze beschikking. Omdat het een lange dag is geweest besluiten we om niet uitgebreid te koken. Een lekkere salade en hotdogs voor de jongens. Nog een rondje over de camping en stenen gooien bij de rivier. We sluiten de dag af met thee en taart! Op het volgende levensjaar!

Zaterdag 11 juli 2026.
Rond zeven uur zijn we allemaal weer wakker. De eerste nacht in de camper zijn we goed doorgekomen. Jort is als een vis in het water in de camper. Als een blij ei hobbelt hij rond. Heerlijk om te zien! Na een koude douche en het ontbijt stappen we in en rijden een stukje naar het noorden. Voorbij Yale komen we aan bij Hell’s Gate. Hier dondert het water met grof geweld door de kloof, de Fraser Canyon. Ooit ging het er iets rustiger aan toe. De zalm zwom in grote getale stroomopwaarts. Maar toen in 1913 de spoorlijn werd aangelegd is een deel van de rotsen ingestort. Hierdoor werd de waterweg voor een deel geblokkeerd en werd het voor de zalm onmogelijk om erdoor te komen. De zalmpopulatie nam af en pas in de jaren 40 heeft men bedacht om de doorgang zo goed mogelijk te herstellen. Helaas blijkt de stroming te sterk waardoor het nog steeds onmogelijk blijft voor de zalm om stroomopwaarts te zwemmen. Daarom maken ze hier aan beide zijden een zalm trap. De zalmen zwemmen erin, kunnen rusten en zwemmen dan weer verder naar boven. Een mooi systeem en de zalmpopulatie is gestegen, maar helaas nog steeds niet op het peil van voor de aanleg van het spoor..
We gaan met de gondel naar beneden, over de Canyon. Het uitzicht is prachtig. Een klein museum legt wat uit over de bouw van de spoorlijn en de zalm. Verder kunnen we goud zoeken en over de lange brug naar de overkant lopen. Na een uurtje hebben we het wel gezien. We pakken de gondel terug naar boven.
Vanuit hier rijden we terug richting Hope. Onderweg stoppen we bij Alexandra Bridge, een historische brug over de Fraser River. Het is een korte wandeling die we makkelijk kunnen afsnijden door de haarspeldbochten niet te lopen maar de kleine paadjes die de karresporen met elkaar verbinden te pakken. Nog geen kwartier later staan we bij de brug. Een prachtig oud en reusachtig bouwwerk. En wat een rust, er is echt niemand te zien. Je hoort alleen het suizen van de bomen en het geluid van water onder je. En a, regelmatig dendert er een trein langs, want aan beide zijden van de rivier ligt een spoorlijn. En toch, stiekem, vind ik dit plekje mooier dan Hell’s Gate.

Terug bij de camper eten we een broodje. Dan door naar de Coquihalla Canyon vlak bij Hope waar de Othello Quintette Tunnels liggen. Dit zijn 5 spoortunnels die in 1914 voor de Kettle Valley Railroad met explosieven in het graniet van de Coast Mountains zijn aangelegd. Vandaag de dag rijdt de trein er niet meer overheen (eigenlijk vanaf 1959 al niet meer) en is het omgezet naar een wandelpad. Een leuke tocht met fantastische uitzichten door de Canyon. Grote grijs/ witte rotsen, glashelder water. Een plaatje!
Helaas is de wandelloop afgesloten wegens vallende rotsen dus moeten we terug. De jongens zijn blij, nu hebben we meer tijd bij de rivier om stenen te gooien. Wat blijft dit toch een aantrekkelijke bezigheid, haha..
Op de camping gaan Stan en Cas koken; aardappeltjes, worteltjes en worst als eenpansgericht. Een favoriet sinds Afrika in 2024 en een goede oude uit de tijd dat wij nog met z’n tweetjes reisden. Het smaakt voortreffelijk. Jort heeft ondertussen het vuur goed opgestookt, helemaal in zijn element. Ons toetje bestaat dus, naast de yoghurt, uit natuurlijk marshmallows. Nog even chillen terwijl Jort en ik lopen nog even naar de rivier lopen voor de steentjes.
Als de jongens aan het douchen zijn in de camper pak ik de inhoud van de tassen in de kastjes. Wel zo handig als alles een plekje heeft. Dan is het bedtijd. Het tijdsverschil zit er nog een heel klein beetje in. Of het is de gezonde buitenlucht die ons zo lekker moe maakt. Dat kan natuurlijk ook!