Woensdag 8 juli 2026.
We hebben een paar uur geslapen. Ook niet meer dan dat. Het is 01.30u als we in de auto zitten op weg naar Düsseldorf Airport. Onze reis naar de USA en Canada kan beginnen.
De auto drop off is een beetje rommelig maar na een half uur wachten zitten we in een taxi naar het vliegveld. Keurig op tijd en zonder lange wachtrijen checken we in. Nog ruim een uur voor we kunnen boarden. We ontbijten met wat krentenbollen.
Onze vlucht naar Frankfurt vertrekt volgens planning om 06.10u om vervolgens 35 minuten later weer te landen. Pfff.. dit werkt niet heel motiverend, maar alles voor het goede doel. We wachten netjes 3 uur en 3 kwartier op de vervolg vlucht die ons in 10,5u naar Seattle, USA brengt. We vliegen 9 uur terug in de tijd en landen op dezelfde woensdag 08 juli in het middaguur in Seattle. Hier wel lange wachtrijen voor de douane, de bagage en de bus naar de autoverhuur. Maar he, we hebben vakantie!
Als we de auto hebben, een grote Crysler met schuifdeuren achter (vet stoer volgens de 3 mannetje), gaan we op pad. Eerste bestemming is ons hotel. Een half uurtje rijden ten noorden van Seattle downtown. Amper de bagage neergezet of de zwembroeken zijn al aan en de eerste plons in het zwembad(je) is daar. Ruud en ik drinken een koffie/ thee in de lobby. Heerlijk! De mannen douchen, om vervolgens in de auto te stappen naar het centrum van Seattle. We moeten onszelf toch wakker zien te houden. Lukt niet helemaal… Cas en Jort vallen letterlijk om in de auto. Compleet oververmoeid, haha..
We slenteren door Pike Place Market. Ondanks dat er al veel leeg is, is er ook nog veel bedrijvigheid en gezelligheid op straat. We lopen rond, maken mooie plaatjes en genieten nu al. Bij gebrek aan leuke eettentjes en energie halen we iets van een foodtruck op straat en ploffen neer op het plein. Het is nog heerlijk qua temperatuur, een graadje of 20. Toch houden we het voor gezien. Er moeten 5 mensen naar bed!
We rijden terug en nog voor Ruud en ik onze tanden gepoetst hebben zijn er al 3 mannen onder zeil. Heerlijk, slaap lekker!
Donderdag 9 juli 2026.
Goed geslapen en klaar voor een nieuwe dag. Het is 7.15u als we allemaal wakker zijn. Heeft die jetlag toch wel voordelen. Douchen, aankleden en op naar het ontbijt. Dat blijkt behoorlijk uitgebreid; broodjes, muffins, pap, yoghurt en wafels. We kunnen er wel weer even tegenaan. Net iets te laat zitten we in de auto op weg naar ‘Future of Flight’, het Boeing museum met fabriekstour.
Met nog 3 minuten op de klok stoppen we onze telefoons in een kluisje en sluiten we strak om 9.30u aan bij de tour, well done. Eerst een film met uitleg over Boeing; het begin, de uitbreiding, nieuwe modellen ed. Leuk, maar dan mogen we de bus in en gaan we naar de fabriek. De plek waar de vliegtuigen worden gebouwd, in het grootste gebouw van de wereld. En groot is het. We lopen door lange brede gangen. Gaan met een enorme lift omhoog en komen zo in een ruimte waarover we uitkijken op het proces. Onze gids verteld van alles. Het vliegtuig, momenteel de Boeing 777x, wordt hier volledig gebouwd. Het staat continue op wielen waarbij mensen vanaf twee verdiepingen kunnen werken aan het vliegtuig. Elke keer schuift het vliegtuig iets op om het volgende stadium van bouwen te voltooien. Bij het een na laatste stadium wordt het gehele interieur erin gezet, inclusief de stoelen, de overhead lockers, de toiletten, alles. Dit interieur is aangepast aan wat de opdrachtgever heeft besteld. Meer of minder stoelen bijvoorbeeld. In het laatste stadium wordt het landingsgestel geïnstalleerd en getest, net als alle andere apparatuur zoals de lampen, de schermpjes ed.
Vanuit hier gaat het vliegtuig over het terrein via een privé brug (de enige privé brug in de hele US die over een overheidsweg loopt) naar een andere hal waar de verf wordt aangebracht. De verflaag is slechts 3 papiertjes dik maar weegt toch zo’n 300 kilo per vliegtuig. Nu is het vliegtuig klaar om echt getest te worden door de testpiloten van Boeing. Bij goed resultaat wordt deze aan de opdrachtgever overhandigd.
Na de tour lopen we rond in het bijbehorende museum en mogen we plaatsnemen in een simulator van een Boeing 787 of een F18. Altijd leuk om even te doen. Daarna door naar boven naar het observatiedek. Vanuit hier kijk je uit over het vliegveld met zijn start/ landingsbaan en vliegtuigen die klaar staan om geverfd te worden.
Het is rond enen als we de Boeing fabriek verlaten.
Op weg naar de stad. We gaan eerst naar Kerry Park. Slechts een groenstrook in een woonwijk, maar wel met een prachtig uitzicht over de skyline van Seattle. Die mag dus niet ontbreken in onze Kodak momentjes. Daarna parkeren we de auto in de garage bij de Seattle Needle. We kopen kaartjes en mogen direct mee naar boven. De toren zelf is 184 meter hoog en moest voor Seattle gaan betekenen wat de Eifeltoren voor Parijs is. Nou, da’s aardig gelukt. Ik ken Seattle alleen van deze toren. Boven heb je een prachtig uitzicht over de hele stad en de wijde omgeving, waaronder Mount Rainier. Echt super gaaf! En de glazen vloer draait in een uur tijd volledig rond. Dus als je de tijd hebt dan ga je gewoon zitten en laat je het uitzicht langzaam aan je voorbij gaan. We hebben vakantie maar dit stelde ons geduld net iets teveel op de proef. We lopen dus rustig door.
Daarna nog een verdieping hoger met de trap. Hier kan je naar buiten. Stevige glasplaten die schuin naar buiten bevestigd zijn geven je het gevoel dat je bijna valt als je ertegen aan leunt. En je moet vertrouwen hebben in de techniek. Maar voor de perfecte foto hebben we veel over. En gelukkig hebben we geen van allen hoogtevrees, haha..
Eenmaal weer met de voeten op de grond besluiten we terug te rijden. Vlakbij ons hotel eten we een burger in zo’n typisch Amerikaanse diner. Heerlijk.
Terug in het hotel vallen bij Ruud en mij de ogen al gauw dicht, de jongens lijken een stuk fitter. Maar om 21.30u liggen we toch allemaal weer op bed.
