Smoky Mountains NP

Donderdag 17 juli 2025
We kunnen rustig aan doen want het zwembad is pas om 10.00u open. Dus opstaan, ontbijten en de tassen pakken (op de zwembroeken na dan). Iets voor tienen zijn we uitgecheckt en liggen de mannen in het water. Het is stralend weer en ruim 30 graden. Pfff.. toch wel errug warm. Ruud haalt onze zwemkleding uit de auto en niet veel later liggen ook wij erin. Heerlijk die verkoeling!
Rond half twaalf zitten we in de auto. Een stop bij de Walmart een half uur verderop voor de boodschappen en dan op pad. We besluiten de Blue Ridge Park Way (een ruim 750 km kronkelende weg over de kam van de Appalachen) op te gaan en te stoppen bij het eerste Visitor Center. Gister gaven namelijk een paar Amerikanen op de parkeerplaats aan dat wellicht niet de hele scenic route open is door de overstromingen van vorig jaar. Goed om even te checken. De man in het Visitor Center is niet al te spraakzaam maar weet ons te vertellen dat de weg in het West Virginia gedeelte inderdaad tussen Mile 95 en 106 is afgesloten. Als we de hele route naar Sparta nog willen rijden moeten we nog zo’n 6 uur uittrekken. Tja, dat gaan we niet meer redden, maar dat wisten we al. Over het gedeelte van de Blue Ridge Parkway welke in North Carolina ligt (Mile 220 tot 470) kan hij niet zoveel vertellen. Nou ja, dan blijven dat vragen voor morgen.
Na de lunch op de achterklep rijden we terug naar de snelweg om daar de Interstate 81 te pakken naar beneden. Een korte stop bij de Natural Bridge lijkt ons nog een mooie tussenstop, maar bij aankomst kost het toch meer tijd dan we dachten en moeten we ook betalen. We slaan deze over en pakken onze route op de 81 weer op.
Met regelmatig een fiks buitje op de kop en later dan gedacht bereiken we om 18.30u Sparta (North Carolina). We belanden in een prachtig appartementje; strak, wit en modern. Compleet het tegenovergestelde van de afgelopen nachten. Maar wederom een heerlijke plek met veel ruimte. We installeren onszelf en stappen dan de auto weer in om te gaan eten. In een leuk, soort eetcafe, zetten we ons neer en hier eet Jort de lekkerste cheeseburger ever! Dat wordt nog moeilijk te overtreffen. Maar we hebben nog 3 weken… haha!
Naast het eetcafe zit een info center en het voorportaal met folders is 24/7 open, even neuzen dan. Hier vinden we een kaartje met de niet toegankelijke delen van de Blue Ridge Parkway. Hmmm, dat zijn wel erg veel stukken. De stukken die wel bereikbaar zijn maar via 1 kant toegankelijk, dat betekent dat je erin rijdt en via dezelfde weg weer terug moet. Balen zeg.. dan gaat een hoop tijd kosten. Over het meest zuidelijke deel is totaal geen informatie te vinden over wat wel en niet toegankelijk is.
We moeten keuzes maken en besluiten, al doet het wel wat zeer omdat het North Carolina gedeelte de meest mooie plekjes heeft, dat we de hele Blue Ridge Parkway laten gaan en we onze tijd gaan besteden in de Great Smoky Mountains.
Toch een beetje teleurgesteld gaan we slapen. Kijken wat de dag van morgen ons gaat brengen.

Vrijdag 18 juli 2025
We ontbijten weer met een heerlijke bak yoghurt, pakken de tassen en vertrekken. Op naar de Smokies!
Omdat we de Blue Ridge Parkway niet meer opgaan nemen we de snelste route richting Gatlinburg. Gelukkig is het eerste gedeelte van de rit nog altijd door de country site. Heerlijk toeren door het heuvelachtige landschap met typisch Amerikaanse boerderijen, de gave brievenbussen langs de kant van de weg en de enorme trucks die we tegenkomen. Alleen Stan vindt het wat minder. Het reispilletje werkt niet zo goed als gehoopt en binnen no time heeft hij een zakje vol. Gelukkig gaat het daarna een stuk beter. Maar is hij toch blij dat we de snelweg bereiken.
Omdat we pas na drieën in kunnen checken in ons hotel gaan we via het Visitor Center in de Smokies om ons te laten informeren over de mogelijkheden voor de komende dagen. Een enthousiaste dame, die nauwelijks te verstaan is door een spraakgesprek en een enorm accent verteld ons van alles. Mooi! Hier gaan we ons wel vermaken. We kopen nog een kaart met alle wandelroutes en stappen dan weer in de auto. We hebben nog mooi de tijd om de geadviseerde auto route te gaan rijden. Wellicht spotten we een zwarte beer. De Smoky Mountains staan namelijk bekend om de beren.
We zijn een paar mile op pad als het er achter in de auto niet gezelliger op wordt. Die hebben duidelijk te lang stil gezeten. Tijd om te rennen. We kiezen een wandelroute uit de vele en lopen weg. Heerlijk de benen strekken! Deze Alum Cave Trail loopt door de dichte bebossing van de Smoky Mountains maar ook continue parallel aan de kabbelende creek. Regelmatig wordt er gestopt om even een steen te gooien. Het eerste stoppunt is een natuurlijke brug (Alum Cave Bluffs), uitgesleten door het water. Dit is de enige natuurlijke brug in de Smokies waar je onder door kan lopen. Hebben we maar mooi weer gezien. Omdat het al wat later is besluiten we het hierbij te houden en lopen dezelfde weg terug. Bij de auto aangekomen hebben we toch zo’n ruime 6 km in de benen zitten. Best lekker als je bedenkt dat de heenweg bergop was en de temperatuur niet onder de 35 graden uitkomt met een luchtvochtigheid dat het zweet je met minuut één al uit alle poriën van je lijf gutst!
Tijd om ons hotel op te zoeken. We rijden Gatlinburg in. Wat een drukte zeg, even wennen weer na onze rust en ruimte op het platteland. Na een korte zoektocht hebben we het gevonden. We checken in en kunnen daarna lopend het stadje in. You love it or you hate it! En dat begrijpen we. Wat een drukte, wat een prikkels! Geluid en licht zijn overal. Net als de overdreven gemaakte vriendelijkheid van de Amerikanen, poehhh! Ze hebben The Strip in Vegas geprobeerd na te maken. Da’s niet helemaal gelukt, maar de hoeveelheid knipperende lampjes hebben ze wel geëvenaard. We proberen verschillende restaurants maar alles is vol. Uiteraard vinden we wel een plekje en worden we prima zat. Een ijsje als toetje en dan rap terug naar het hotel. Tijd om te gaan slapen!

Zaterdag 19 juli 2025
Het is stil en het blijft stil… als Ruud en ik beide gedoucht zijn slapen er nog altijd drie! Wat is die vakantie toch vermoeiend, haha…
We laten ze maar even lekker liggen. Geen haast vandaag.
Het is na negenen als ze ontwaken. Prima op tijd voor het ontbijt. Best luxe met o.a. brood, scrambled eggs met spek, yoghurt met cerials, muffins, pannenkoekjes en fruit. Met een goede bodem gaan we op pad. We beginnen aan de Roaring Fork Motor Nature Trail. Een auto route door de dichte bebossing van de Smoky Mountains, onderweg genoeg plekken om te stoppen, te wandelen én beren te spotten.
Het is een prachtige route, we rijden stapvoets en turen de bossen in. Een kleine flashback naar vorig jaar.. we zijn er best goed in, maar helaas geen beer te zien. Wat ook weer niet zo gek is, want jeetje, wat is het druk hier! Je rijdt zowat in kolonne over de smalle weg. Ongeveer halverwege parkeren we de auto, genieten even van het uitzicht en lopen dan een halve mile naar de oorspronkelijke parkeerplaats van waar vandaan de eigenlijke route naar de Grotto Fall begint. Goed dat we de auto eerder al hebben laten staan want hier is het druk en de beperkte parkeerplekken staan vol. We starten onze wandeling. Wederom een prachtig slingerend pad bergopwaarts door de dichte bebossing. Na een kleine 2 mile bereiken we de waterval. Heerlijk verkoelend, even met de blote voeten in het ijskoude water! We blijven zeker een drie kwartier; beetje kijken, beetje spartelen in het water, genietend van het uitzicht! Dan is het tijd om weer te gaan. Al kletsend over wie wat allemaal heeft uitgespookt in vroegere jaren horen we de mensen voor ons ineens roepen; een beer, een beer… en ze deinzen achteruit. Wij blijven staan, verwonderd en nieuwgierig. Dicht bij elkaar, dat wel. Met de camera in de aanslag. En daar loopt ie hoor. Sloom, een paar stappen vooruit, dan weer iets achteruit. We lopen ook een stukje achteruit maar houden hem in de gaten. Hoe gaaf is dit, een beer op een metertje of 10-15 van ons af. We zijn onder de indruk! Heel langzaam loopt hij uiteindelijk verder het bos in. Waauuwww, zo bijzonder. Op een moment dat we er niet meer zo op letten staat ie voor onze neus.
Je snapt, de rest van de wandeling en eigenlijk de hele dag gaat die grote smile niet meer van onze gezichten af. We hebben een BEER gezien!!
Compleet voldaan lopen we het laatste stukje terug naar auto. Hier krijgen we nog een flinke bui op de kop. Maar ach, wat geeft het. Al schuilend onder de achterklep (fijn dat die hier ook zo lekker groot is) eten we een broodje en rijden dan de rest van de route. We stoppen nog bij oude huizen uit de jaren ’30 en een oude watermolen. Super leuk maar het haalt het niet meer bij de beer.
We besluiten terug te rijden naar het hotel en de rest van de middag bij het zwembad te spenderen. Mooier dan dit gaat het niet meer worden vandaag…
Het is bijna half acht als we Gatlinburg weer in lopen. Het lijkt iets rustiger dan gisteren en bij een restaurantje aan het begin van de lange hoofdstraat hebben ze nog plek. Helemaal goed. Heerlijk gegeten, lokaal biertje erbij; de jongens weer allemaal een cheeseburger. De eerste nog niet overtroffen, maar hij komt in de buurt, aldus Jort!
Het is bijna 22.00u als we terug zijn in het hotel. Tandenpoetsen en op bed. De jongens slapen binnen een paar minuten. Benieuwd wie er vannacht nog gaat babbelen omdat ie de dag opnieuw beleefd.

Zondag 20 juli 2025
Opnieuw een heerlijk ontbijtje in het hotel en dan op pad. We rijden de meest populaire route; Cades Cove Trail. Het zijn al aardig wat miles door het park en een kleine regenbui later voordat we aankomen bij de daadwerkelijke loop die de Cades Cove Trail wordt genoemd. Een 11 mile lange smalle eenrichtingweg. Stapvoets en met de ramen open turen we opnieuw de bossen in. Hopelijk zien we nog een beer vandaag. Maar helaas.. Halverwege de loop staat een Information Shelter. We vragen wat informatie en in tegenstelling met wat het bord bij de shelter schrijft, zegt de dame dat de Abraham Falls prima te doen zijn met een familie. Slechts 2,5 mile heen en 2,5 mile terug. Hmmmm, best pittig met deze hitte maar we besluiten het maar gewoon te proberen. Omkeren kan altijd.
Met voldoende water en wat chipjes op zak lopen we om 11.45u weg. Een prachtig pad met stijgen en dalen brengt ons door dichte bebossing, langs de kabbelende rivier naar vergezichten over de vallei en de groene bergen eracher. Heel anders dan de tocht van gisteren. Maar zeker ook super mooi.
Na een uur en een kwartier arriveren we bij de Abraham Fall. Deze 7 meter hoge waterval is de hoogste in het park. Niet spectaculair natuurlijk maar wel weer even lekker met de voeten in het koude water. We zitten er nog geen kwartier als het van de één op de andere minuut ineens begint te regenen. Waar komt dat ineens vandaan. We schuilen onder een boom wat iig de ergste druppels tegenhoudt. Maar droog houden we het niet. Maar goed, dat waren we toch al niet want ook vandaag is het warm, klam en benauwd.
Als het weer droger wordt en de zon weer tevoorschijn komt lopen we terug. Zo dat was weer een mooie tocht.
De tweede helft van de loop brengt ons nog langs wat oude huizen (eind 1800/ begin 1900), een oude watermolen en wat oude kerkjes. We stoppen bij een paar maar slaan er ook wat over. De puf is er na de wandeling en de autorit wel een beetje uit. En het is nog een lange weg terug naar het hotel. Net voor we het de Smokies verlaten maken we nog wat leuke foto’s bij het bord van het park. En dan in één streep door naar het zwembad. De jongens kleden zich op de parkeerplaats al om en duiken in het water. Wij lopen rustig naar boven en springen alvast onder de douche. Na een goed uur roepen we de jongens en na de douche lopen we Gatlinburg weer in. We vinden een leuk restaurantje, eten echt heerlijk en raken aan de praat met onze ober. Super leuk en zo kom je nog eens wat te weten over hoe het hier reilt en zeilt in Amerika. Een moooie afsluiter van onze laatste avond hier. Morgen laten we de Smoky Mountains achter ons om onszelf onder te dompelen in de country music in Nashville!