Washington DC

Zaterdag 12 juli.
Yes! De vakantie kan beginnen. Hennie staat mooi op tijd voor de deur. We pakken de laatste zaken in de tas en stappen in de auto. Op naar het station in Hengelo. Hup de trein in naar Schiphol. We reizen in Nederland niet vaak met de trein maar ik moet zeggen dit gaat prima! Nog even een overstap in Amersfoort en door naar Schiphol. Gelukkig is het niet druk en binnen de kortste keren zijn we door de douane. Mooi. Al snel zien we dat onze vlucht vertraagd is, 45 minuten, das minder. Gelukkig blijft het hierbij en stijgen we op. De vlucht verloopt prima, af en toe een beetje turbulentie maar het valt mee. Totdat de piloot op de lijn komt. Het vliegveld in Washington is gesloten ivm het noodweer dat er nu overheen gaat. Daar de verkeersleiding wordt het verteld dat we maar racetrack figures moeten gaan vliegen, haha, gewoon in rondjes blijven vliegen dus. Na flink wat rondjes is de lucht schijnbaar opgeklaard en kunnen we gaan landen. Mooi. Ook hier gaat het snel bij de douane en al snel staan we buiten op de bus te wachten naar het autoverhuur deel. Het werkt toch allemaal fantastisch en zo’n 10 minuten later staan we bij Hertz. Aangezien ik me aan heb gemeld als gold member staat onze naam al vermeld op een scherm en kunnen we meteen doorlopen naar de auto. Ideaal! Koffers erin en rijden maar. Het is in deze tijd van het jaar erg warm en drukkend, onderweg naar het hotel krijgen we dan ook een mooie bui op de kop. Ach het is niet anders. Bij het hotel checken we in, droppen we de tassen en lopen we naar de dichtstbijzijnde diner! Tijd om te eten. Een burgertje en pannenkoeken verder lopen we terug. Onderweg kijken de boys hun ogen uit. Sportwagentje hier, lambootje daar en een onwijs lange hummer limo komen voorbij! Toch iets andere auto’s dan we thuis voorbij zien komen. Moe maar voldaan stappen we in bed en het duurt niet lang voor de luiken dicht gaan.

Zondag 13 juli.
Eigenlijk was het een prima nacht. Uiteraard door het tijdsverschil iets eerder wakker maar prima! Beneden genieten we van een ontbijtje en een kop koffie! Heerlijk. Dan stappen we naar buiten en wandelen naar het dichtstbijzijnde metro station. Het is even puzzelen wat we precies nodig hebben maar niet veel later zitten we in de metro. Op naar het Witte Huis! Als we voor het Witte Huis staan voelt het toch iets minder grootst als ik had verwacht. Een enorm hek voorkomt dat iedereen zo naar binnen kan lopen. Als we even staan te kijken komt er regelmatig iemand van de secret service voorbij. Alles wordt goed in de gaten gehouden. We maken uiteraard de nodige foto’s en lopen dan door naar de achterzijde. Het is weer enorm warm vandaag. Het zweet loopt ons over de rug. Onderweg kopen we nog even een ijsje voor de boys, het is echter zo warm dat ze er niet tegen aan kunnen eten. Het loopt alle kanten op! 😉 Prachtig. We lopen door naar de Washington Mall, hier stoppen we als eerste bij het Washington Monument, deze obelisk klimt 169 meter boven Washington uit. De obelisk werd opgericht voor de eerste president van de Verenigde Staten, George Washington. Toch wel indrukwekkend! We schuilen even voor een buitje en lopen dan door de Mall, via diverse monumenten naar het Licoln memorial. Bovenin de “tempel” vinden we het beeld van Licoln op een stoel die uitkijkt over de National Mall. Dan is het tijd om een broodje te eten, we eten snel wat en door naar het dichtstbijzijnde metro station, hier pakken we de metro naar de andere kant van de Mall. Hier staat namelijk het Capitool! In het Capitool zit het huis van afgevaardigden en het senaat. Tezamen het Congres. Het is wel indrukwekkend, dit soort beelden zie je toch vaak in de Amerikaanse films en/of series. We lopen erom heen en maken wat foto’s. Prachtig! Dan sjouwen we terug via de botanische tuinen naar de metro. Op naar het Hotel! Oh nee toch niet, we stoppen onderweg nog even bij dezelfde diner als gisteren. Met gevulde magen hebben we als we terug zijn in het hotel toch ruim 20.000 stappen op de teller staan!

Maandag 14 juli.
Vandaag pakken we na het ontbijt de auto en rijden naar het Arlington Cemetery. Op deze begraafplaats liggen ruim 400.000 mensen begraven. Meeste van de hen waren betrokken bij defensie, of familie van een militair. De kenmerkende witte grafzerken blijven een soort van rust uitstralen en alles ziet er keurig verzorgt uit. We boeken een treintje welke op een aantal punten stopt op de begraafplaats. De eerste stop is natuurlijk bij het graf van JFK. Indrukwekkend maar toch mooi in de eenvoud. Stom is dat je er ook nog foto’s van maakt… Blijft bijzonder! De tweede stop is bij het graf van de onbekende soldaat. Hier vind ook elk half uur een wisseling van de wacht plaats. Het ziet er een beetje uit als poppenkast, toch is het wel indrukwekkend om de vastberadenheid van de militairen te zien tijdens de wisseling! We drogen even op de van het zweet in het museum en gaan dan door naar de laatste stop. Het Arlington House. Dit huis staat op de hoogste heuvel van de begraafplaats en heeft een mooi uitzicht over de National Mall aan de overzijde van de Potomac. Indrukwekkend! Terug in het bezoekerscentrum pakken we de auto, overweg even langs de supermarkt voor de lunch. Vers fruit met een normale boterham met kaas 😉 We blijven toch Nederlanders hé!
We rijden door naar Steven F. Udvar-Hazy Center, in dit museum staan diverse vliegtuigen. Altijd leuk op te zien! Stan, Cas, Jort en Ester stappen ook nog in een simulator. Superleuk! We bekijken de indrukwekkende toestellen als de Concorde en de Blackbird SR71A. Cool! Maar het topstuk dat hier staat en waarom ik hier ben is eigenlijk Spaceshuttle Discovery…..!!! Wauw, wat is dat toch fantastisch om te zien. De Discovery is de shuttle met de meeste ruimtemissies van alle spaceshuttles. 39 keer is dit enorme apparaat in de ruimte geweest. Wat is en blijft dit toch indrukwekkend. Gelukkig ben ik niet de enige die het cool vind! Ook de boys kijken hun ogen uit! Als we buiten komen lijkt het wel donker, zo enorm zwart is de lucht. We zijn nog geen 5 minuten aan het rijden en het komt echt met bakken uit de lucht. Pff het hoost enorm. Ik heb echt nog nooit zo’n regenbui gezien. Wat een water! Het kolkt over de weg en in de goten. Zelfs op de grote wegen voelt het alsof je in een rivier rijdt. Dicht bij het hotel wordt het gelukkig iets minder en sprinten we een Italiaans restaurant in. Het eten is niet fantastisch, maar het praatje met de ober maakt veel goed. Lachend verlaten we de tent en rijden terug. Het was weer een mooie en indrukwekkende dag!