Wells Gray NP

Woensdag 15 juli 2026.
We staan op tijd op, 7.00u. Aankleden, ontbijten en alle chaos in de camper weer achter een deurtje. Het is 8.15u als we klaar zijn voor vertrek.
Vandaag rijden we via de snelweg naar Merrit, hier doen we alleen snel wat functionele boodschappen zoals water, brood en chocolade. Via Kamloops verder naar het noorden. Het rijdt lekker door. Eindbestemming is Wells Gray NP waar we iets voor 14.00u aankomen. Eerste stop is bij het Visitor Centre. Een vriendelijke dame laat ons een kaart met alle bezienswaardigheden zien en geeft de nodige uitleg. Hier kunnen we wel wat mee.
We rijden direct naar de eerste waterval, Spahats Falls, 73 meter hoog. Voor we hierheen lopen eerst de lunch. In de camper dit keer, het is net iets te warm in de zon buiten en de parkeerplaats biedt geen schaduw en heeft geen picknickbankjes.
Het is slechts 5 min naar het eerste uitzicht punt en nog eens 5 naar het tweede. Leuk om gezien te hebben maar niet heel bijzonder.
Terug naar de camper en door naar Moul Falls. Deze waterval is minder hoog, slechts 35 meter maar zeker spectaculairder. Je moet er ook meer voor doen. Een mooie tocht met wat klim en klauterwerk breng ons in 45 minuten naar de voet van de waterval. Echt super mooi! Een heel smal en glad pad loopt achter de waterval langs. Natuurlijk moeten we die ook proberen. Prachtige plaatjes en een nat pak levert het op, haha.. Het maakt niet uit, het is warm vandaag dus een beetje verkoeling is wel lekker. Een complete fotosessie later lopen we weer terug. Op de heenweg zijn we gewaarschuwd dat er een beer is gezien, maar helaas zien wij deze niet. Maar ondanks dat, was dit tochtje zeker de moeite waard.
Moe maar voldaan stappen we weer in en rijden in een kleine 20 minuten naar de campsite, Wells Gray Golf Resort & RV Park. Het is iets voor zessen als we een super leuk plekje direct aan het riviertje innemen. Helaas mogen we ook vandaag geen vuurtje maken ivm brandgevaar. Het is simpelweg te droog hier. Jammer, blijven de marshmellows nog even in de kast liggen.
We beginnen met wat drinken en chips (Old Dutch, een bekend merk hier waar we op werden gewezen door een Canadees een paar dagen geleden. Die moesten we echt proeven). Als Jort even naar het riviertje wil roept hij ons dat er een slang voor de camper ligt. Jaja, de tuinslang zeker. Omdat hij zo aandringt gaan we toch maar even kijken. Heeft hij gewoon gelijk, een kleine zwarte slang met rood en lichtgeel ligt keurig op onze plek. Mooi beestje. Met de foto op het scherm gaan Stan en Jort naar de receptie om na te vragen wat voor soort slang dit is, of hij bijt en of ie giftig is. Mooie oefening Engels voor Stan. Trots komen ze daarna terug lopen. Het beest is niet giftig, eet alleen kleine vliegjes en mais (hebben ze schijnbaar veel hier in de omgeving). Bijten doet hij niet. Super en weer wat wijzer geworden. Daarna een rondje over de camping. Ruud gaat met Cas nog even voetvolley-en en Stan, Jort en ik belanden wederom aan de rivier om steentjes te gooien/ ketsen. We vallen in herhaling!
Het wordt bijna ruzie wie er mag koken, het moet niet gekker worden! Maar uiteindelijk zijn Jort en ik de gelukkigen. Rijst met kip en een pot butterchicken saus. Een pittig pannetje, heerlijk, maar voor de kleine mannen net iets te pittig. Droge rijst dan maar met komkommer, paprika’s en tomaatjes. Ach, het vult.
Lekker douchen en een kopje thee met.. je raadt het al.. nieuwe voorraad chocolade. Deze herhaling vind ik toch iets minder erg!
Als de mannen op bed liggen schrijf ik nog even een stuk verhaaltje en probeert Ruud nog een verhaal online te krijgen. Met het trage internet is dat nog een hele uitdaging. Het is dan ruim na middernacht als we ons bed opzoeken.

Donderdag 16 juli 2026.
Het is bijna 08.00u als we ontwaken. Een snelle douche en dan een heerlijk ontbijtje op de picknickbank voor de camper, langs de rivier. Dit is wel genieten hoor..
Langzaamaan pakken we alles in, het water is bijgevuld en we lozen het vieze water nog even voor we dit mooie plekje verlaten. Het is inmiddels half 10 geweest.
De eerste korte wandeling naar Dawson Falls is binnen een half uur na vertrek bereikt. Slechts 20 meter hoog maar wel 90 meter breed. De mini Niagra wordt deze ook wel genoemd. Wauwww.. heel gaaf! Wat een berg water komt hier naar beneden. Indrukwekkend.
Een klein stukje verderop bereiken we de parkeerplaats van de tweede waterval van vandaag, de Helmcken Falls, 141 meter hoog. En dat voel je. We staan namelijk op ongeveer dezelfde hoogte dus als je naar beneden kijkt.. Het water dendert naar beneden en heeft al heel wat kalksteen weggesleten waardoor er een grote ronde uitsparing is ontstaan achter de waterval. Er ontstaat door de kracht zoveel spray dat deze vanaf de voet van de waterval weer omhoog stijgt tot opnieuw bovenaan. Fantastisch! Vier mannen vinden deze mooier dan de Dawson. Alleen ik denk daar anders over.
We rijden weer verder, dwars door het park, de weg gaat van asfalt over in gravel. We houden onze ogen open om wild te spotten, maar helaas, we zien niets. Als de weg ophoudt is daar onze campsite voor de nacht. Net als de bootverhuur. Eens even informeren of we later vanmiddag nog een uurtje kunnen kanoën. Oei, ze verhuren alleen voor de hele dag. De afstanden over het Clearwater Lake naar de verschillende campsites (waar je met een klein tentje de nacht mag doorbrengen) zijn best ver. Prima, plannen zijn er om gewijzigd te worden. De wandeling die nog op de planning stond schrappen we en we gaan direct kanoën. We pakken de peddels en watervesten in en rijden nog 3 km verder naar de boatlaunch. Hier houdt de weg echt op. Omdat we buiten de camper compleet lek gestoken worden door de muggen eten we nog snel een broodje in de camper. Daarna richting het water, zwemvesten aan en peddels in de aanslag. Na een minuut of 5 waan je jezelf al alleen op de wereld. Wat een rust hier op het water. En wat zijn we klein in dit enorme meer met die reusachtige bergen om ons heen. Een waanzinnig gevoel! Als we nog een stukje verder peddelen doemt er nog een berg op, compleet met witte toppen. Picture perfect!
Na ruim een half uur komen we aan op Cariboo Beach Campground. Er is een klein strandje waar we aanmeren. Wat moet het hier heerlijk stil zijn om te overnachten, en donker!
Wij houden het bij pootje baden, Jort zwemt een klein stukje en er worden weer heel wat platte steentjes gezocht en gegooid.
Na een half uurtje stappen we weer in de kano’s. We varen een heel stuk, maar zien geen strandje meer. Nog maar een eindje verder dan, dan doemt aan de andere kant van het meer en nog in de verte iets op wat op een strandje kan lijken. Het valt nog tegen hoe ver het is. Poehh… we moeten er wat voor over hebben maar we bereiken Campground 2, Divers Bluff. Opnieuw een parel van een plek. We drinken wat, zwemmen een stukje, warmen weer op, eten wat pretzels en genieten van het waanzinnige uitzicht en de rust.
Tegen vijfen wordt het tijd dat we terug gaan varen. Het blijkt nog een tocht van 75 minuten en dan peddelen we aardig door, tenminste Ruud in de ene kano en ik in de andere. De mannen hebben wel een peddel vast maar veel hoeven we er inmiddels niet meer van te verwachten, haha.. Moe in de armen en met een houten kont van het zitje komen we weer aan bij het beginpunt. Kano’s op de kant en in een sprint naar de camper. Ik weet niet wie van ons de meeste muggenbulten heeft opgelopen, ze zijn bij ons allemaal ontelbaar. Wat een bulten en wat een jeuk. Een mooi souvenir van deze prachtige tocht.
Met een minuut of 5 zijn we bij de campsite. Ruud kijkt me aan en zegt dat ik hem zo achterwaarts kan in parkeren op de plek. Nou, degene die me een beetje kennen weten dat achterwaarts inparkeren niet meteen mijn sterkste punt is. Dus Ruud eruit om aanwijzingen te geven. En dat doet ie goed. Keurig staat het gevaarte in een keer goed op de plek. Ik had het zelf niet nog beter kunnen doen. En nu weten we ook meteen wie recordhouder muggenbeten is…. ai ai ai… ze zijn in grote getale aanwezig. Binnen twee minuten zitten er alleen al bij de deur een stuk of 20-30 van die beesten te wachten tot ze naar binnen mogen. Dat wordt binnen zitten. Zonde, want het is een prachtige natuurcamping, midden in een dennenbos. Maar goed, bulten hebben we er al genoeg van. Gelukkig zijn we zelfvoorzienend want er is verder niets op deze camping aanwezig. Dus snel de generator nog een uurtje aan voor het opladen van de telefoons (belangrijk voor de foto’s, bereik hebben we hier niet). En de heater voor het opwarmen van het water voor een warme douche. Goed geregeld, allemaal 2 minuten douchen en je nog heerlijk schoon voelen ook (gaan we thuis ook instellen, bij de kinderen dan, hihi). Nog net voor achten gaan de hotdogs in de magnetron en worden de noodles en de salade/ rauwkost klaar gemaakt. Dan moet de power uit. Een heerlijke rust valt over de camping, op het gezoem van de muggen na dan. Na het eten de afwas en nog heel even zitten. Dan duiken we allemaal ons bed in.