Yellowstone NP

Zondag 26 juli 2026.
Vandaag is het zover, we gaan Yellowstone NP in. Het eerste Nationale Park van de wereld (1872) en een totaalkunstwerk met ruige ongerepte landschappen, zeldzame dieren en een unieke concentratie van warme bronnen en geisers.
We stoppen net voor de West Entrance in West Yellowstone bij het Visitor Information Center. Hier kopen we onze Annual pass die geldig is in alle Amerikaanse Nationale Parken gedurende 1 jaar. Zo zonde, die van vorig jaar is deze maand nog geldig, maar helaas onvindbaar in ons huis (vinden we ongetwijfeld bij thuiskomst weer). We moeten dus een nieuwe aanschaffen a $250,00 waar deze vorig jaar nog $80 koste. Lang leve het nieuwe beleid van de huidige president tegen niet Amerikaanse toeristen. De dame achter de balie probeert het nog heel lief. Hebben jullie echt niets waaruit blijkt dat je een link hebt met Amerika. Nee, en of we dat nu zo spijtig vinden.. Gewoon betalen, nog wat informatie opslurpen, alle kaarten van het park mee en gaan.
We hadden zelf al een planning gemaakt maar op advies van de dame bij het Visitor Center gaan we nu toch eerst naar de Lower Grand Loop (Zuidelijke rondrit). Dus bij Madison Junction naar het zuiden. De eerste afslag is de Firehole Canyon Drive. Helaas, niet toegankelijk voor RV’s. Balen. Dan toch maar naar ons eigen plan terug. Dus omdraaien en richting het noorden, de Upper Grand Loop (Noordelijke rondrit). Na een paar kilometer bereiken we de parkeerplaats van de Gibbon Falls. Verder komen we ook niet. Wat een drukte. Het schijnt niet de mooiste waterval te zijn dus we besluiten maar verder te rijden. Tweede op het lijstje zijn de Artists Paintpots. Helaas, kunnen we ook schrappen, mogen we niet in met onze RV. Balen zeg, hadden ze ons ook wel even kunnen vertellen. Gelukkig staan er nog meer activiteiten op het lijstje. Het Norris Geyser Basin. Ai, wat een drukte. We staan al op de doorgaande weg in de rij voor de parkeerplaats. Maar we laten ons niet wegjagen. Geduldig gaan we auto voor auto voorwaarts en ons geduld wordt beloond. Nog voor we de parkeerplaats bereiken mogen wij met onze RV rechtdoor. Plek zat op deze speciale camperparkeerplaats. Vanaf hier kunnen we twee routes lopen, de Porcelain Basin Trail van 1 km en de Back Basin Trail van 2,5 km. We hebben wat tijd gewonnen dus we gaan voor beide routes. We zijn nog maar net op weg als we een uitzicht bereiken waar ik eigenlijk geen woorden voor heb. Wat bizar en wat mooi! Het is een vlakte met her en der een boompje en verder overal geisers, gaten met rook en kleine poeltjes in allerlei kleuren. Dit is het oudste, heetste en actiefste deel van het park. Door de geothermische activiteit veranderd het landschap ook voortdurend, geisers stoppen met spuiten en nieuwe ontstaan. Het kokende water van het Norris Basin bevat veel zuur en de grond is fragiel, dus je mag alleen over de boardwalk lopen. We lopen de hele ronde en passeren de geisers en poeltjes. De meest indrukwekkende en hoogst gespoten geiser met maximaal 90 meter (in februari van dit jaar voor het laatst) is de Steamboat Geyser. Hij pruttelt nu en spuit af en toe wat water omhoog, voor de rest is het inderdaad veel stoom.
Als we dit bijzondere gebied hebben gezien lopen we weer terug naar de camper. Het is inmiddels 12.30u. Tijd voor lunch voor we via een prachtige weg verder naar het noorden rijden. Tegen 14.30u bereiken we de Mammoth Hot Springs. Het water loopt hier over terrasvormige rotsen naar beneden. Dagelijks wordt hier 2 ton kalk afgezet, zodat je de terrassen bijna ziet groeien. We hebben even staan kijken, maar de verandering niet kunnen zien, haha… Maar waanzinnig is het wel. Helemaal bovenaan bij de Overlook loopt een Wapiti hert wat zich prima mooi van dichtbij laat fotograferen. Helemaal leuk.
Het is net na vieren als we weer verder rijden richting Tower Roosevelt. We pakken nog twee watervallen mee en op weg naar Lamar Valley ligt er langs de kant van de weg een bizon. Wauw, zo dichtbij.. Iets later dan gepland rijden we Lamar Valley in, tijd om dieren te spotten. En dan bij voorkeur een Grizzly beer, zwarte beer of eland. Het duurt niet lang voor we een bizon zien, en nog één en nog heel veel! Jeetje, aan bizons geen gebrek. Kuddes van een bizon of 100 is niets. Sommige kuddes grazen rustig in de vallei, anderen denken de boel mooi op te moeten houden en steken de weg rustig over, blijven even op de weg staan of lopen rustig terug naar waar ze vandaan kwamen. Een machtig mooi gezicht. Van de lompe grote beesten zo vlak bij de camper. Fantastisch. We rijden nog een heel stuk verder maar zien geen andere beesten meer, op een verdwaald Wapiti hert na.
Op een parkeerplaats halverwege de vallei maken we hotdogs en salade klaar. Snel wat eten, het is al laat (20.00u) en we moeten nog een heel eind terug. We keren dus om en leggen al speurend de weg terug af. Maar behalve de oponthoud door de bizons bij een prachtige zonsondergang zien we geen beren of elanden meer. Jammer! Maar de bizons waren echt super. We rijden via Mount Washburn en de Dunraven Pass terug. Het schijnt een prachtige route te zijn maar helaas zien we niets, het is inmiddels donker geworden.
Op Canyon campground aangekomen, op de splitsing van de Upper en Lower Loop parkeer ik de camper volledig op Ruud zijn aanwijzingen achterwaarts in. Wat is het hier donker, gras en de strook asfalt voor de camper zijn niet van elkaar te onderscheiden. Maar wat staat ie mooi geparkeerd. Opnieuw trots op mezelf en op Ruud natuurlijk.
Met een kopje thee kletsen we nog even na, maar dan is het de hoogste tijd om te gaan slapen. We vallen om! Wat een mooie indrukken hebben we vandaag opgedaan.

Maandag 27 juli 2026.
Vandaag niet zo vroeg op. Het was laat gisteravond. Rustig ontbijten en de spullen bij elkaar pakken. Het is half 10 geweest als we de campground afrijden. Nog even langs de sani-dump om te lozen en het fresh water bij te vullen. Zo kunnen we er weer even tegenaan.
Vandaag staat de Lower Grand Loop op de agenda. We nemen de tussenweg richting Norris om vanaf daar naar het zuiden te rijden. Een minuut of 40 later staan we bij de Fountain Paint Pot. We hadden gehoopt dat de weekend drukte misschien iets zou doen met de overvolle parkeerplaatsen, maar niets is minder waar. We staan op straat al stil. Stan, Cas, Jort en ik stappen vast uit en beginnen aan de boardwalk, terwijl Ruud wacht op een parkeerplekje. Blijkt toch vlotter te gaan dan gedacht want hij komt ons al vrij snel achterop. Wel zo gezellig om samen te gaan. We lopen door het maanachtige landschap met overal borrelende en pruttelende poelen, sommigen in modderkleur en anderen helder blauw en oranje. Dit wordt afgewisseld door geisers die ofwel heel veel rook de lucht in stoten of wat water. Echt hoog gaat het iig niet, maar indrukwekkend is het wel.
Een klein stukje verder op de weg is het file rijden naar de parkeerplaats maar het gaat redelijk vlot. We lopen wederom over een boardwalk naar de Grand Prismatic Spring. Een bron met een doorsnede van 113 meter en een diepte van 37 meter. Dit is de grootse bron in Yellowstone NP en ook de beroemdste. Cas kijkt er al dagen naar uit, die heeft het bekende plaatje gezien en wil ‘m nu in het echt. We lopen eerst langs Excelsior Geyser Crater. Ooit de attractie van dit park maar (als we het goed onthouden hebben) heeft deze geiser zichzelf opgeblazen waardoor het nu een helder licht blauw water is wat enorm stoomt. Wat een hitte komt er vanaf zeg. Als een warme wind valt de stoom over je heen. Maar ja, door de stoom is het zicht ook een stuk minder dus snel door naar de Grand Prismatic Spring.
Een plaatje, wat een beauty werkelijk waar. Die kleuren van diepblauw in het midden naar groen en van geel tot knal oranje aan de rand. Een ware regenboog! En dat gecreëerd door bacteriën. Fascinerend, wat gaaf dit. Mooier wordt het niet. We kijken onze ogen uit, maken foto’s en genieten van het geheel.
Onze volgende stop is de Overlook. Parkeren doen we aan de weg omdat het een beetje erg druk is op de parking. En we zijn niet de eersten hoor. Maar oh wat staan we scheef. Echt goed voelt het niet, maar we besluiten dat het vast goed zal gaan en de camper vast niet zomaar omvalt. Vaak bu’j te bange hè.. Als we weglopen merkt Stan toch even op dat er al wel een wiel iets los komt van de grond! Ai… dan is de kans dat ie omvalt misschien toch iets reëler dan we hoopten. Ander plekje maar zoeken dan. Ik loop vast met de jongens en Ruud komt ons weer achterop. Een stevige klimmetje, maar dan krijg je ook het bovenaanzicht in alle kleurenpracht van de Grand Prismatic Spring. Puur genieten…
We eten wat crackertjes en lopen dan terug naar de camper.
Het is inmiddels na 14.30u als we parkeren bij de Old Faithful Geyser. Eerst even een bammetje erin. Als Ruud even later opmerkt dat deze ‘oude getrouwe’ (die met een keurige regelmaat elke 70-90 min uitbarst) over 20 minuten opnieuw zal uitbarsten (14.23u geplande tijd, met een window van +/- 12 minuten). Die laten we niet voorbij gaan natuurlijk. Een beetje proppen, camera mee en gaan. Er hebben zich al een paar duizend mensen verzameld rondom de geiser maar we staan toch nagenoeg vooraan en hebben een vrij zicht op de Old Faithful, welke er nu een beetje als een zielig bultje met wat stoom bij ligt. Jort vraagt in zijn beste Engels of ie niet op het randje helemaal vooraan mag zitten. Tuurlijk, geen probleem geeft de vriendelijke meneer aan. Dat heeft hij weer goed voor elkaar.
Ruim 8 minuten te vroeg, om 15.15u horen we geborrel en gerommel, wordt de stoom meer en dan ineens.. Spuit de geiser het water de lucht in. Machtig zeg! Deze eruptie duurde nu 2 minuut 25 en heeft daarmee tussen de 14.000 en 32.000 liter water gesproeid. Da’s niet niks. Zo vol als het stond met mensen zo snel verspreidt men zich ook weer. We blijven nog even zitten maar besluiten dan ook om in de komende 70-90 minuten maar even wat rond te wandelen. Op dit terrein zijn oa nog een Visitor Center, een General Store en een hotel, de Old Faithful Inn te vinden. Dit laatste gebouw is interessant, gebouwd in 1903 en volledig van hout gemaakt, inclusief het interieur. Wat een dikke balken hebben ze hier gebruikt. Mooi!
We halen een ijsje (Huckleberry flavour) en zetten ons weer op de rand neer bij de Old Faithful Geyser. De volgende erupsie staat gepland voor 4.54pm. Dit keer begint ie 2 minuten te vroeg. Maar hij laat ons wel in spanning, de eerste 37 sec zijn het wat loze spuiten die niet veel hoger komen dan een paar meter. Om vervolgens ineens alsnog de lucht in te gaan. Je hoort de ooooh’s en aaaaah’s om je heen. Fantastisch. Deze erupsie duurt 2 minuut 50. En eerlijk, ik vond hem mooier en indrukwekkender dan de eerste die we zagen.
Hierna lopen we nog even de General Store in en koopt Ruud nog een t-shirt van Yellowstone. Het is nog een uur rijden naar Bridge Bay Campground waar we vannacht slapen.
Mooi plekje weer, tussen de dennenbomen, een stripje asfalt voor de camper, een picknickbankje, een firepit en een bearlocker voor het eten. Keurig.
Snel wordt er een witte pasta klaargemaakt en dan weer in de camper voor de avond wildlife drive. Omdat we dichtbij Hayden Valley zitten rijden we daar heen. Meteen als we de camping afrijden staat er een eland, tenminste.. dat wordt gezegd. We zetten hem perfect op de foto, maar concluderen direct dat het een Elk (Wapiti hert) is. Jammer. Snel weer instappen en verder. Ons doel is beren en elanden. We rijden naar de valley en al vrij vlot zien we op een parkeerplaats heel veel mensen staan met camera’s en verrekijkers. Wij stoppen uiteraard ook en vragen wat er te zien is. Een beer, waarschijnlijk een zwarte en een cyote (prairiewolf). We kijken goed maar verder dan een zwart stipje in de verte komen we niet. Zelfs de verste zoom van onze camera kan niet onderscheiden welk beest dit is. We blijven nog even kijken in de hoop dat het beest zich verplaatst (bij voorkeur in onze richting) maar er gebeurt weinig. We gaan onze kansen verderop zoeken. We rijden nagenoeg de hele vallei door maar helaas, beter dan de ‘misschien beer’ komen we niet. De terugweg geeft ons nog wat bizons en wat wapitiherten. Terug naar de camping dan maar, het begint al donker te worden.
We warmen het water van de camper op en zetten ondertussen thee. Na de thee een snelle maar heerlijk warme douche in de camper. Tanden poetsen en lekker slapen. Morgen gaan we vroeg op om de laatste kans op wild spotten niet over te slaan. Wie weet hebben we meer geluk.

Dinsdag 28 juli 2026.
De wekker gaat. Gisteravond klonk het al vroeg, maar de 06.00u van vanochtend voelt ook heel vroeg, pffff….
Aankleden en de motor starten, ontbijten doen we later wel. Vanochtend gaan we de weg naar de East Gate proberen. Volgens het kaartje zouden hier Grizzly’s, zwarte beren en elanden moeten zitten. Nou is dat precies wat we willen zien. Kom maar op!
Het is een prachtige weg met aan de ene kant de rivier en aan de andere kant de rotsen of bos, maar helaas zonder beesten. Echt niets, dit is wel echt een teleurstelling hoor.
Maar ja, de natuur laat zich niet dwingen. Op driekwart van de weg keren we om en rijden terug. Bij het beginpunt stoppen we op een picknickplek om te ontbijten. Inmiddels is het na negenen en gaat een boterham er wel in.
Mud Vulcano staat nog op de planning. Deze ligt nog een paar minuten richting het noorden. We moeten nog wel even een bizon voor laten gaan als we de weg op willen draaien. Ja hoor, de hele ochtend op zoek naar wild en niets te zien en dan loopt er nu een bizon over de weg, haha..
Bij Mud Vulcano kunnen we nog prima parkeren en via de korte boardwalk lopen we langs alle modderpoelen. De ene nog mooier gekleurd dan de andere. Het hoogtepunt is wederom een bizon die lekker in het zonnetje ligt! we staan er maar 7 meter vanaf!! Na de mud is er bij de mannen niet veel energie meer over. We hadden nog de Grand Canyon of the Yellowstone en de West Thumb Geysers staan voor vandaag. Maar nog een wandeling zit er niet meer in. We slaan dus de Canyon over. Kost me wel wat moeite, maar het wordt er anders niet gezelliger op. En ach, iets eerder op de campsite is ook wel relax. De West Thumb Geyser pakken we nog wel mee, die ligt zo ongeveer naast de volgende campground bij Grant Village. De geisers aan zich zijn niet heel vernieuwend met wat we al gezien hebben maar het verschil zit hem mn in de plek. Deze liggen aan het meer, Yellowstonde Lake. De uitzichten zijn dus heel anders. Omdat de mannen nog een Junior Ranger boek met opdrachten hebben waarmee ze een houten schildje kunnen verdienen wonen we een info praatje van een kwartier van een ranger mee. Deze ranger staat bij de Thumb Geyser en verteld leuk over het ontstaan van de geisers en hoe ze veranderen. Best interessant. Het water in deze poelen hebben een temperatuur van zo’n 80 graden Celcius. Hoe uitnodigend ze er dus ook uitzien om even in te dippen, het is niet verstandig. Hij verteld ook dat de Black Pool, die nu helder blauw is in 2010 nog wel degelijk zwart was en dat de andere poel, nu ook helderblauw, in 2017 nog groen was. Alles heeft te maken met het gangenstelsel onder de grond die het water naar de oppervlakte brengen. Door de kleine aardbevingen, die wij niet voelen, is dit een continue veranderend proces. De temperatuur van het water maakt welke bacteriën in het water kunnen leven en welke kleur dat dan geeft. In dit helderblauwe water is het te warm voor bacteriën. Maar het kan dus best zijn dat we over een jaar of over 10 jaar of 50 jaar terug komen het water weer een andere kleur heeft. Na dit leuke praatje en de bijbehorende handtekening in het boek lopen we terug. Bij de camper maken de mannen samen de rest van de opdrachten (lees; Stan is het meest druk met het boek van Jort). Uiteindelijk hebben ze 1 boek voldoende ingevuld voor een houten speldje. Op naar het Visitor Center dan maar. Apetrots neemt Jort het schildje in ontvangst, compleet met high five van de dame en een andere ranger.
Top! Ook weer afgevinkt.
Tijd om naar de camping te gaan. Het is pas 15.30u dus we drinken eerst iets en dan gaan de mannen lekker voetballen samen. Wij kijken naar de planning van de laatste dagen, drinken een biertje/ wijntje en probeer alvast wat te schrijven voor de site. En zo is de tijd ook zo voorbij.
Tijd voor vuur en lekkere Mexicaanse tortilla’s. Ze smaken voortreffelijk. Bij de marshmallows gaat het mis. Jort valt om en vangt zichzelf op met een handje op de firepit. Oei, dat doet zeer. Meteen koelen met water. De broers zijn erg lief en halen koud water en bakken de marshmallows verder af. Daarna wordt Jort onder de douche geholpen door Cas, zodat de hand niet onder de warme straal hoeft. Jort laat het zich lekker aanleunen. Heerlijk die aandacht. Na de thee met chocolade lijkt het allemaal mee te vallen. Gelukkig maar. Tijd om te gaan slapen.
Ruud neemt een camper douche, waarschijnlijk de laatste. Na vandaag verlaten we de parken en hebben we campings met douche gelegenheid.
We sluiten de dag rustig met een paar bladzijden in ons boek.