Dinsdag 15 juli 2025.
De wekker gaat vroeg. Een tour door het Witte Huis staat op het programma. Het ontbijt is vanaf 06.30u en wij staan er precies op tijd. Snel een wafel bakken, een broodje roosteren met ei, een yoghurt en een muffin op de vuist mee. Dat doen we goed in 10 minuten tijd. We gaan met de auto Washington DC weer in, parkeren vlakbij het Witte Huis en mogen dan in de rij. Wachten, door heel veel security en dan staan we in het Witte Huis! Wauwww.. we starten in de oostvleugel. En waar we dachten dat het hierbij zou blijven lopen we zo het hoofdgebouw in. Door diverse zalen, waaronder de groene kamer, de blauwe kamer, de rode kamer en de centrale hal. Dit is wel echt uniek hoor. We komen door vertrekken die nog gewoon gebruikt worden. Fantastisch! Door de hoofdingang lopen we weer naar buiten. We blijven nog
even verwonderd staan, beseffen waar we staan en lopen dan terug. Een mooie afsluiting van ons Washington avontuur.
Nadat we onze tassen hebben opgehaald bij het hotel laten we Washington DC achter ons. Onderweg halen we wat boodschappen en rijden door naar Shenandoah NP. Tegen tweeën rijden we het noordelijkste puntje van het Park binnen. Na wat info en een goede kaart opgehaald te hebben in het Visitor Center beginnen we aan onze eerste wandeling bij Compton Peak. Een flinke klim en daarna de berg weer af komen we bij Columnar Jointing. Een fascinerende plek waarbij het lijkt alsof er allemaal boomstammen bij elkaar zijn gebonden en deze klaar staan om als een raket afgevuurd te worden. Een mooie beloning van onze inspanning.
Terug bij de auto rijden we via het Amerikaanse platteland naar onze overnachting. Fantastisch, precies zoals je je het voorstelt. Houten huizen, pickup trucks voor de deur en hotdog eettentjes langs de kant van de weg. Rond zessen arriveren we bij Graves Mountain Farm en Lodges. Een beekje over en wat een ruimte. Een enorm grote houten schuur op een heuvelachtig land zover je kan kijken. We checken in en het blijkt dat ze al op ons hebben gerekend in het restaurant. Een tafeltje voor 5 is gedekt. Verder is het leeg, haha.. We bestellen burgers en kipfingers, je proeft de liefde die in deze Farm en Lodge is gestoken.
Na het eten even een glimp opvangen van het zwembad. Blijkt ie nog 10 minuten open, in tegenstelling tot wat de dame van de check in ons gezegd had. Snel worden de zwembroeken in de auto aangedaan en de resterende 9 minuten worden nog goed benut.
Onze cabin ligt op nog een minuut of twee rijden van het hoofdgebouw. We zijn blijven steken in de jaren ’60 ofzo. Een mooi houten hutje, een veranda met 2 schommelstoelen en een lekker oubollig interieur. Veel idyllischer wordt het niet.
Na een vlotte douche liggen we in bed.
Woensdag 16 juli 2025
We zijn op tijd wakker. Zijn we nu al zo uitgeslapen of is het nog dat tijdverschil… Een ontbijtje met yoghurt, fruit en granen gaat er wel in en iets na half negen zitten we in de auto. Terug naar Shenandoah NP. We pakken de route op waar we hem gisteren achter ons hebben gelaten en starten al snel met een wandeling. De eerste is Stony Man Trail. Een lekker rotsachtige wandeling met het nodige hoogteverschil. Maar prima te doen, al is het wel erg warm met een hoge luchtvochtigheid. Lekker bezweet bereiken we het uitzicht punt. Wat een wijds uitzicht over de bergen, de bossen en Shenandoah Valley heb je hier. En hierboven op die rotspunt vangen onze kleine mannen kikkervisjes in de plas die in de rots staat. We waren op zoek naar herten, wasberen en misschien zelf een zwarte beer, maar kikkervisjes..
We lopen dezelfde weg terug en rijden dan de Skyline Drive verder af richting het zuiden. De volgende stop is de Bearfence Trail. Volgens een ranger van het Park wordt deze trail echt klimmen en klauteren. En dat heeft de voorkeur (ipv een waterval) volgens Stan, Cas en Jort. En klimmen en klauteren wordt het! Wat een fantastisch uitdagende trail is dit. Er wordt geklommen, gesprongen, we helpen elkaar omhoog en weer van een rotsen af. Heerlijk! Bij het eerste uitkijkpunt worden deze inspanningen beloond met een 360 graden uitzicht. Waauuuwww… groots en meeslepend. Met de bergen nog half in de wolken geeft dit een extra speciaal tintje aan het geheel. En wat zijn wij dan klein bij dit natuurschoon (en dat te bedenken dat het Shenandoah NP eigenlijk een staaltje van meesterlijke herbebossing is, puik werk).
We besluiten dezelfde weg terug te nemen ipv de lus te lopen omdat we dan eerder terug zijn en meer tijd over hebben om te zwemmen vanmiddag. Goed plan. Nog een korte stop bij de lokale market voor ons avondeten en dan zwembroeken aan. Na twee duiken van de duikplank moeten we het water verlaten, veiligheidsvoorschriften. Het dondert en het bliksemt dus een half uur niet in het water. Dat half uur wordt ruim drie kwartier maar dan mogen we weer. Maar helaas, het wordt donkerder en het blijft rommelen. Dus na een half uurtje moeten we er weer uit. We besluiten de tijd te vullen met avondeten. Na het eten een herkansing. Terug bij het zwembad moeten we nog even wachten.. en wachten en rond 19.30u besluiten ze dat het zwemmen niet meer gaat lukken vandaag. Dat is balen, maar het is wat het is! Na een douche zetten we ons om de tafel heen en met het geratel van de airco (waardoor we compleet missen dat het met bakken uit de hemel valt) spelen we een spelletje. Het geluk is aan Jort vanavond. Die wint 3 van de 5 potjes Bevergang. Tegen 21.30u liggen de jongens op bed en kijken wij nog even naar de planning van morgen. We moeten iig boodschappen doen en in Sparta aankomen, zo’n 4,5 uur rijden van hier. Als we alle stops op de Blue Ridge Parkway (scenic route) skippen en misschien ook gewoon via de snelweg rijden ipv de scenic route, dan kunnen we in de ochtend nog zwemmen. Daar gaan de jongens vast blij mee zijn.
Moe maar voldaan gaan ook wij slapen!
